Dag 26 - Donderdag 31 mei - Ponferrada - Triacastela - 79.1 km.

Vanmorgen reeds om 7.30 u. de baan op want het wordt heel warm vandaag. Na enkele kilometers vlak door het stadscentrum van Ponferrada begint het eens buiten de stad langzaam te stijgen. We moeten vandaag over de Cebreiro, dit is een klim van 25 km. Langzaam kruipen we naar boven en de natuur wordt mooier en mooier. Dorpjes waar we doorkomen zijn na een half uur nog speldekopjes in het landschap, gewoon prachtig. Rond 12.30 arriveren wij op de top, uitgelaten als jonge kinderen schreeuwen we het uit van vreugde. Wat een prestatie, vier gewone jongens uit Haasdonk die daarboven naar de prachtige natuur staan te kijken. Terwijl we eten is het heerlijk genieten van de stilte en de natuur. Enkele kilometers voor de top, bij een drankstop vragen wij aan de cafébazin of zij wil bellen voor een reservatie te doen voor een refuge. Het meisje belt en alles is oké, ze verwachten ons om 15.30 u. Dat is al een zorg minder voor vanavond. Rond13.30 u. trekken we onze fietsen weer op gang, de ene zware klim na de andere volgt, maar het loont. Er volgt een adembenemende afdaling van ongeveer 14 km. Luc breekt zijn record, 62.6 km per uur raast hij naar beneden over de prachtige brede banen, het is echt genieten. Veel vroeger dan verwacht komen we aan in de refuge. het is er heel gezellig en een verademing tegenover de vorig dag. Mevrouw doet zelfs voor ons de was en regelt een paellaschotel in het restaurant. We gaan nu zalig genieten van de rust en de natuur.

Dag 25 - Woensdag 30 mei - Hopital de Orbiga - Ponferrada - 77.2 km

Vandaag stond er een zware dag op het programma. We hebben nog brood en toespijs, en eten in de keuken van de albeurge. Het is hier rustig, alle wandelaars zijn reeds de deur uit. Om 7.45 u. vertrekken we, het is stil. Iedereen is met zijn gedachten bij Cruz de Ferro, daar gaan we wat ballast van ons afwerpen. Eens het stadje Astorgo voorbij veranderd het landschap volledig, De meseta ligt achter ons en dat zullen we geweten hebben met een korte klim van 18 %. We weten nu wat ons nog te wachten staat. Heel traag gaat het verder van 3% tot 6%, hoe hoger we gaan hoe zwaarder. Geert en Theo doen het op hun tempo en gelijk hebben ze, het tempo van Luc en mij ligt iets hoger. Om 12.10 stipt staan we boven aan Cruz de Ferro, dit is voor velen een echt emotioneel moment, ook voor ons. Er worden foto's gemaakt en Luc helpt mij de meegebrachte steen van mijn schoonzus op een redelijke hoogte te hangen. Daar zal hij niet verdwijnen onder al de andere stenen en nog jaren blijven hangen. Ook de andere mannen leggen hun meegebrachte stenen neer aan het kruis. We eten onder de schaduw van het kruis, het is stil, iedereen is op zijn manier echt onder de indruk. De gedachten gaan op zo'n moment uit naar onze vrouwen en kinderen, familie en vrienden. Na de tranen trekken we richting Ponferrada, het wordt een leuke en lange afdaling met de zon op het hoofd en de wind die onze lichamen streelt. Beneden in een klein bergdorp drinken we een frisse pint, voor we de laatste kilometers tot de auberge afleggen. Hier stop ik want de rest is iedere dag hetzelfde, was, plas enz.. Het was zwaar vandaag, letterlijk maar ook heel emotioneel, hier hadden we echt naar uitgekeken.

Dag 24 - Dinsdag 29 mei - Bercianos del Real Camino - Peunte de Orbigo - 94.4 km

Na het gezellig samenzijn van gisterenavond moesten we heel vroeg uit de veren. De eerste wandelaars zijn zich al voor 6.00 u. aan het klaarmaken voor hun tocht, en dan komt er van slapen niet veel meer in huis. Om 7.00 u. wordt het ontbijt genomen, heel eenvoudig, geroosterd brood met confituur, vandaag was er zelfs choco, wat een luxe. Theo heeft zich bezeerd bij het scheren en bloed uit zijn neus, nieuwe mesjes scheren goed. Om 7.40 u. zitten we reeds op de fiets, de zon staat al hoog aan de hemel en er is een lekker briesje. We zitten nog steeds op de Meseta, lange vlakke banen afgewisseld met een klein heuveltje. In de verte ontwaren we toch al de contouren van de bergen voor de volgende dagen. Voor Leon slaan we onze voorraad op in het dorpje Vilecha. Na een vijftal kilometer komen we aan in grootstad Leon, het is een stad met prachtige gebouwen en heel mooi onderhouden. We halen voor deze keer eens stempel op het politiekantoor en bezoeken daarna de prachtige kathedraal die gedeeltelijk in de steigers staat. Op een terras in de zon nuttigen we een smakelijke koffie. Lang blijven we niet in de stad want vandaag moeten we flink wat kilometers afleggen. Geert loodst ons gps-gestuurd door het drukke centrum. Een tiental kilometer buiten de stad, op een bankje aan een kabbelend beekje nemen we ons middagmaal. Tientallen zwaluwen en enkele ooievaars zijn onze aandachtige toeschouwers. Luc hoort het gezang van een wielewaal en gaat er naar op zoek, tevergeefs. Na een uurtje rijden op stoffige wegen komen we aan in Peunta de Orbigo. Het dorpje is mooi bevlagt, de mensen waren zeker op de hoogte van onze komst. Via een oude prachtige brug komen we aan in de albeurge Hospital de Orbigo. Deze herberg wordt opengehouden door een Vlaams echtpaar, Daniel en Lena ui Kapellen. Zij reserveren voor ons de beste kamer. Na de douche en de was gaan we lekker ontspannen want morgen wordt het zwaar klimwerk. We klimmen naar 1500 meter Cruz De Ferro, het hoogste punt van onze tocht. Daar zullen wij ook onze meegebrachte stenen van schoonzus Rita en mijzelf en de anderen tochtgenoten neerleggen. Het zal een van de emotioneelste momenten worden voor mij van deze tocht.

Een avond in de auberge

Maandagavond in de albeurge gegeten, alle mensen gezamenlijk aan tafel. Vele landen waren vertegenwoordigd, Duitsland, Spanje, Frankrijk, Italie, Belgie, Nederland, Canada, Zuid-Afrika en Japan. Iedereen moest zichzelf voorstellen, daarna werd het eten opgediend dat bereid werd door de pelgrims zelf. Eerst een salade, daarna pasta zoveel ons buikje kon verdragen en als toetje een stukje taart. In deze albeurge is het ook de gewoonte dat ieder land een liedje brengt in zijn eigen taal. Wij vier belgen zongen uit volle borst "in een klein stationnetje". We hadden heel veel bijval en oogsten een daverend applaus. Na het zingen werd er door iedereen afgeruimd en afgewassen, niemand hield zich afzijdig. Het is de eerste keer dat we zoiets meemaken. De sfeer en samenhorigheid was onvoorstelbaar. Proficiat aan alle vrijwilligers die dit alles in goede banen geleid hebben.

Dag 23 - Maandag 28 mei - Boadilla del Camino - Bercianos del Real Camino - 75.5 km

In onze prachtige locatie van gisteren, een heel goede nacht gehad. Na een sober en lekker ontbijt samen met onze Nederlandse vrienden vertrekken wij om 8.15 u. De heerlijke zonnestralen strelen onze fel geteisterde lijven, de kilo's vliegen er zo af, maar al bij al is het nog geen vel over been. Na 25 km komen we aan in Santillana, waar we in de plaatselijke supermarkt ons voorzien van spijs en drank. Even later halen we een stempel in Carrion de Los Condos. We rijden nog altijd in het arrondissement Burgos, de wegen wisselen van slecht tot heel goed. Op een bepaald ogenblik rijden we zelfs 12 km over een grindweg. Dag na dag komen er meer wandelende pelgrims op de weg, en vandaag is echt enorm, honderden rijden we er voorbij. Als we een dorpje binnenkomen en even halt houden is het opmerkelijk hoeveel zwaluwen hier rakelings over onze hoofden scheren. Ook iedere kerktoren heeft zijn bewoners, de ooievaars waken over het dorp vanuit de hoogte. In een dorpje, tien huizen groot nuttigen we onze broodmaaltijd. Vandaag vliegt de baan onder onze wielen door, na de middag wordt het terug iets glooiender en we komen in het arrondissement Leon. Rond 14.00 u. arriveren we in het dorpje met de mooie naam Bercianos del Real Camino. Daar nemen we onze intrek in ons nieuw onderkomen voor een nacht. We hoeven niets te betalen maar morgen bij het vertrek mogen we zelf bepalen welk bedrag we geven. Na het uitpakken en dagelijkse douche nuttigen we op een terras enkele frisse pinten. Terwijl we neergevlijd genieten van de voorbije dag komt een kudde schapen zomaar voorbij onze tafel gelopen. Hier in Spanje is het echt genieten. Morgen rijden we richting Leon en zal onze kilometerstand de 2000 overschrijden.

Dag 22 - Zondag 27 mei - Burgos - Boadilla del Camino - 72,1 km

Gisterenavond was het feest in Burgos, het was het feest van La Noche Blanca. In het Nederlands de nacht van het licht. Op de talrijke prachtige pleintjes waren er optredens van traditionele zangers en dansers. Burgos puilde uit van het volk, we waren blij dat we dat mochten meemaken. Veel slapen door het lawaai van de feestvierders was er niet bij. Toen we om 6.00 u. opstonden ruimden de laatste feestgangers de baan. Bij het vertrek waren de reinigingsdiensten al volop in de weer om alles op te ruimen, het was met momenten echt uitkijken voor lekke banden, overal lag er glas. we zijn nu op de hoogvlakte van Burgos, dit noemen ze hier de meseta. Hier speelt de wind op een hoogte van duizend meter een grote rol, en dat hebben we vandaag echt wel ondervonden. Als volleerde wielrenners werd er om beurten van kop gewisseld, zo doet iedereen zijn duit in het zakje. Onderweg komen we heel wat dorpjes tegen waar de tijd is blijven stilstaan, af en toe zien we iemand die ons een goede camino wenst. Rond de middag komen we aan in Gastroxeris, daar vinden we een heel klein winkeltje waar we eten kunnen kopen. Op een pleintje bij een fontein onder de geurende lindebomen, beschut voor de zon, smaakt het brood met kaas en verse tomaten heerlijk. Luc was ons even kwijt, maar een telefoontje doet wonderen. Rustig pedelden we verder door de graanvelden, ik wist niet, en als ex-drukker zou ik het moeten weten hoeveel groenschakeringen er zijn. Wat  we hier ook meer en meer beginnen zien zijn ooievaars, op elke hoek van het dak van de kerk is er wel een nest met tokelende vogels. Rond 14.30 u. arriveren we in een heel klein, stil dorpje en vinden hier tot onze grote verrassing een albeurge. Achter een oude vervallen poort bevind zich een oase van rust, mooie tuin en ook nog een zwembad. We installeren ons, nemen de fietsen onder handen, een goeie douche en rustig relaxen. En wie arriveren daar door de poort, jawel onze Nederlandse vrienden die 2 weken geleden met pech in Tours stranden. Ze beloofden dat we elkaar terug zouden zien in Burgos, en met een dagje vertraging is dat ook gebeurt. Daar gaan we eens lekker op klinken !

Dag 21 - Zaterdag 26 mei - Belorado - Burgos - 65,4 km

de kathedraal van Burgos

Na een voor onze normen redelijk nacht zijn we reeds om 6.30 uur uit de veren. Alles inpakken en dan ontbijten. Onze patroon is een fantastische man die echt leeft voor en met de pelgrims. Deze man is als vrijwilliger 5 maanden bezig en hij geniet hier duidelijk van, niets is hem teveel. Nog een flinke handdruk en we gaan de weg op richting Burgos. Ik heb het vandaag even moeilijk, neen niet de benen, die zijn prima maar de gedachten gaan vandaag uit naar de mensen thuis. Ik zou deze natuurpracht graag delen met hen maar dat kan helaas niet. Het moeilijk moment is rap over en we fietsen gezapig verder omhoog en omlaag. In een klein dorpje houden we halt voor een lekkere koffie, de cafébaas verwelkomt ons met open armen. De man blijkt een Bulgaar te zijn en hij biedt ons bij de koffie ook nog een koek aan en hij wil wat graag met ons op de foto. We zetten onze tocht verder en komen even later aan in San Juan de Ortega waar we een bezoek brengen aan de prachtige kerk en ons boekje laten stempelen. Na en plasstop weer de baan op, en we kijken uit naar een plaats om te eten. Na een half uur stoppen we in Arlanzon, in het café is het heel druk, er zijn veel wielertoeristen en de drank vloeit er rijkelijk. Na het eten rijden we nog een steile klim van 14 % om de laatste kam te nemen en Burgos binnen te rijden. Via een prachtig park waar vele mensen genieten van de zon, komen we in het centrum aan. Een vriendelijke man wijst ons de weg naar de albeurge. De herberg heeft een prachtige oude gevel, maar binnenin is het heel modern. We slapen op het vijfde verdiep en gelukkig is er een lift. Vanavond gaan we het mooie Burgos verkennen, het is voor ons ook zaterdag. Het was vandaag de ganse dag zonnig maar toch wat aan de frisse kant.

Dag 20 - Vrijdag 25 mei - Najera - Belorado - 64 km

Het was te verwachten dat we weinig zouden slapen in dat mierennest van een slaapzaal, dit is niet meer voor herhaling vatbaar. De eerste pelgrims vertrokken al iets na vijf uur, tegen 8.00 stipt moest iedereen slaapzaal verlaten hebben. Wij dus ook op de baan zonder eten en drinken, alle winkels nog gesloten, maar niet getreurd na een uurtje vinden we een kleine mercado (zo noemen ze hier een supermarkt), en doen de inkopen voor ons ontbijt. Vijf kilometer verder aan een kapel gewijd aan Sint-Christoffel ontbijten we langs de baan op een bankje, gewoon zalig. Onderweg is het landschap weer veranderd, we zijn nu in de streek van La Rioja, op enkele kleine wijnvelden na is het allemaal graan wat de klok slaat. Van tarwe tot gerst, hectaren groot. Rond elf uur komen we in een stadje met de prachtige naam Santa Domingo de La Calzada, echt heel gezellig met zijn oude straten en pleinen. Hier nemen we na onze stempel een drinkstop. Vandaag zit er weinig of geen pit in onze benen, het zal wel door de zware rit van gisteren komen. De beklimmingen zijn nu bijna achter de rug en we komen op de hoogvlakte van Burgos. Eindeloze lange banen met links en rechts glooiende hellingen en soms vergezelt van ooievaars en prachtige veldbloemen. Rond 2.00 uur komen we aan in Belorado, het is genoeg geweest, de zon bakt ons bruin, na tweemaal volzet is het de derde keer raak. We kunnen overnachten in de auberge de Peligrinos. Het is er net en mooi en in geen geval te vergelijken met gisteren. Hier kunnen we zelfs avondeten en ontbijten. De sfeer onder de mannen is heel goed, we kunnen het goed met elkaar vinden en als er een meningsverschil is dan wordt dat dadelijk uitgepraat. We gaan nu genieten van een zalige namiddag en avond, met dit mooie weer is dat zeker geen probleem. Aan iedereen een goed weekend gewenst, en aan onze vrouwen begin maar af te tellen.

Dag 19 - Donderdag 24 mei - Villatuerta - Najera - 83.9 km

Heel goed geslapen, de snurkers van dienst waren twee Noorse vrouwen, maar al bij al viel het heel goed mee. Na het ontbijt trekken we door de prachtige streek van Navarra. Wat we de vorige dagen niet konden door het slechte weer, namelijk foto's nemen doen we nu aan de lopende band. Na iedere bocht, links, rechts het maakt niet uit altijd is er wel iets vast te leggen op de gevoelige plaat. Het weer is prachtig, de zon geeft al heel  wat warmte en er is een staalblauwe hemel. Het parcours was heel zwaar vandaag, deels door de warmte maar ook door het flinke klimwerk. Het eerste wat we op onze weg tegenkomen is Viana, het is middag en op het gezellige pleintje aan de kerk en het gemeentehuis nestelen we ons in de schaduw aan een tafeltje. Het meegereisde en beleg smaakt lekker. Na een uurtje trekken we verder richting Logrono, waar we ons boekje laten afstempelen. De warmte en vermoeidheid kruipt stilaan in de benen, maar ons hoor je niet klagen. We besluiten tot Sotes te rijden, maar daar is de auberge gesloten. We worden doorgestuurd naar Ventosa, een dorp 2 km verderop, ook daar heel vriendelijk complet. De vriendelijke mevrouw zegt dat er nog wel plaats is in Najera, maar het is wel nog 11 km rijden. Op nog een pittige helling van 10 % na is het de resterende kilometers tot in het dorp dalen. Daar trekken we een gemeentelijke auberge in, dit hebben we nog niet meegemaakt. Een zaal met meer dan honderd stapelbedden, broeierig warm, geen airco en zalige geuren van zweet en stinkende voeten. Ge ziet het leven van een pelgrim loopt niet over rozen. De zon, het landschap en de geuren van bomen en bloemen maken zoveel goed.

Dag 18 - Woensdag 23 mei - Erro - Villatuerta - 76.4 km

Geslapen met een Hollander op de kamer, man kan die gast snurken. Tussen het snurken door toch nog goed uitgeslapen en de benen voelen goed aan. Na een goed bord spek en eieren kunnen we er weeral tegenaan. Om negen uur nemen we afscheid van onze Baskische patroon. We zijn in de streek van Navarra, gewoon prachtig. Het eerste uur leggen we zonder te trappen 22 km af maar het is wel altijd dalen, en zo kunnen we genieten van alle pracht rondom ons. Maar de pret blijft niet duren, steile stukjes en dan weer dalen, er is voor elk wat wils. De zware beklimming van gisteren alsook de kou zitten niet in onze benen, en dat allemaal door die prachtige gele bol. We gaan even de weg af voor een halte in Eurata, er is een prachtig pelgrimskerkje waar de mensen komen en gaan, zelfs met toeristenbussen. Rond 12.30 u. komen we aan in Peunte-La Reina, een oud prachtig stadje waar we ook eten. Het stadje is ook bekend voor zijn romantische pelgrimsbrug. Op de middag schijnt de zon al heel fel, het is 25 graden, het verschil met de vorige dagen is groot. Bergop is het echt puffen, gelukkige brengt een lekker windje wat verfrissing. Om 16.00 uur besluiten we te stoppen in Villatuerta waar we onze intrek nemen in een pelgrimsherberg. We worden heel vriendelijk ontvangen door de gastvrouw, het is alleen nog wennen aan de Spaanse taal.

Dag 17 - Dinsdag 22 mei - St-Jean-Pied-de-Port - Erro Spanje - 51.6 km

Bij het ontwaken stond er eindelijk nog eens een stevig ontbijt op tafel, met alles erop en eraan, fruitsap en yoghurt er bovenop. Het was droog toen we aan ons hotel vertrokken maar dat duurde maar enkele honderden meters. Met bakken werd het water over onze hoofden uitgekapt. Het was vandaag de eerste zware bergrit, de Ibeita of de Roelandpas deze is 25,6 km lang met een gemiddeld stijgingspercentage van 7%. Eens in ons ritme en na een tussenstop om de vijf kilometer ging het nog redelijk vlot niettegenstaande het water maar uit de hemel bleef komen. We gaven ons zelfs niet de tijd om boven op de top foto"s te nemen. Toen we na een korte afdaling Roncevalles bereikten konden we ons opwarmen aan een lekker houtvuur. Het was welgekomen en we besluiten daar ook  het pelgrimsmenu te nemen, terwijl onze kleren wat drogen. Daarna rijden we bibberend van de kou een lange afdaling richting Pamplona, maar het is genoeg geweest en we stoppen in Erro. We vinden dadelijk een onderkomen en we delen de kamer met Chris uit het Nederlandse Weert. Hij is reeds onderweg van 1 mei en stopt zijn tocht op 9 juli. Eindelijk zijn we in Spanje, vanaf morgen beloven ze zon en hogere temperaturen. Wegens het slecht weer zijn de reddingswerkers reeds de hele dag op zoek naar twee vermiste Engelsen.

Dag 16 - maandag 21 mei - Saint-Palais - St-Pieds de-Ports - 30 km.

Na een lange nacht op de slaapzaal waar heel wat bomen zijn omgezaagd ontbijten we in de oude Franciskanerabdij, daar moeten we ook zelf de afwas doen. Het weer ziet er voor de derde keer op rij heel slecht uit, waar ze het water vandaan blijven halen is een raadsel. We zien er wel niet tegenop omdat we weten dat het maar een korte rit is van rond de 30 km. Regen, windvlagen en pittige beklimmingen maken het ons niet gemakkelijk. Voor de eerste keer in 2 weken zien we heel veel pelgrims te voet, wat wij doen is niet zo vanzelfsprekend, maar wat deze mensen iedere dag doen, hoedje af. Na goed 2 uur fietsen komen we aan in st-Pied-de-Port, dit is echt de poort naar de pyreneeen en enkele kilometers van de Spaanse grens. Het is een ongelooflijk prachtig landschap en de bergen die we de volgende dagen over moeten kijken ons uitdagend aan; Als het weer het toelaat hebben we morgen de beklimming van de Roelandpas, een klim met een gemiddeld stijgingspercentage van 7%. Nu slenteren we hier wat door de straten van het dorp, het water in de rivieren stroomt heel krachtig stroomafwaarts. Voor morgen wordt er nog regen voorspelt, maar de volgende dagen zou het echt zomer moeten worden. Hopen maar.

Dag 15 - zondag 20 mei - Dax - Saint-Palais - 84.3 km

Bij het naar buiten kijken uit ons raam fronsen we de wenkbrauwen, ze gieten het water met bakken uit de lucht. Ook ons ontbijt is heel pover. Gepakt en gezakt vertrekken we dan maar door de regen voor een korte rit. Het landschap is helemaal anders dan de vorige dagen, de lange rechte stukken van de Landes hebben we achter ons gelaten en het landschap wordt meer gevarieerder. Stoppen doen we weinig, we zijn nat en dat nodigt niet uit om ergens binnen te kruipen. Om 12.00 uur stoppen we toch om onze knapzak aan te spreken in Sonde-l'Abbaye, in de auberge is het lekker warm en zo kunnen we wat opwarmen. Als we terug de baan op gaan is het zowaar gestopt met regenen en de regenjassen kunnen worden opgeborgen. Het landschap is prachtig en de rivieren zij n sterk gezwollen van de hoeveelheid neerslag, er wordt hier ook aan raften gedaan. Wat ons ook opvalt is dat we in Frans-Baskenland zijn, dat zien we aan de tweetallige opschriften van de naamplaatsen van de gemeenten. Na een tijdje komen we aan in Laas, een prachtig dorp en daar ziet Theo dat we niet op de goede weg zijn. Niets aan te doen, 8 km terug en daarbij gaat het nog maar eens hard regenen, we schuilen even tot het ergste voorbij is maar het houdt niet op. Iets later dan verwacht komen we aan in Saint-Palais. De laatste halte voor Saint- Pied-De-Port. We slapen in een pelgrimsherberg uitgebaat door een Belgisch koppel. Op de slaapplaats zijn 10 bedden en die zijn allemaal bezet. Het zijn allemaal mensen van verschillende nationaliteiten. Moe, nat maar toch voldaan sluiten we deze dag af, en morgen sluiten we het hoofdstuk Frankrijk af.

Dag 14 - zaterdag 19 mei - Moustey - Dax - 107 km

We worden deze morgen gewekt door de geur van gebakken spek en eieren, onze gastvrouw had een heel smakelijk ontbijt voor ons klaar gezet. Ze zag ons met spijt in het hart vertrekken. Ze vroeg ook of we voor haar een kaarsje wilden branden, en dat gaan we zeker niet vergeten.We hebben ook een deel van onze bagage en onze tenten bij deze b&b achtergelaten, deze zal morgen worden opgehaald door  Johan Stuer, die hier in de beurt een villa bezit, Johan namens ons vieren hartelijk bedankt. Voor de rest valt er van deze dag weinig te vertellen. Kilometers lange wegen, bossen en uitgestrekte velden zover onze ogen reiken konden, om moedeloos van te worden. Tot overmaat van ramp is het reeds van bij ons vertrek beginnen regenen en dat bijna de ganse dag. Toen we op de middag gingen eten had ik niet zo'n prettig nieuws, mijn nonkel Paul is 14 dagen na zijn vrouw tante Joseé overleden. Langs deze weg bieden we de kinderen, familie en vrienden onze oprechte deelneming aan. Om 17.00 u. komen we aan in Dax, we hebben er door het slechte weer maar een lange tocht van gemaakt want nat ergens binnentrekken was geen optie. Ondertussen een klein hotel gevonden. Dit was een dag om vlug te vergeten.

Dag 13 - Vrijdag 18 mei - Vignonet - Moustey - 89 km

Na een prima overnachting zetten we onze tocht verder door de wijnstreek van Saint-Emilion. Aan een supermarkt spreekt ons een man aan en vraagt of wij uit België komen, ook hij is afkomstig uit België maar dan van de Franstalige kant. Hij heeft hier ook een klein Chateau zegt hij en vertelt ons dat wij op de route van vandaag weinig huizen zullen tegenkomen, maar heel veel Chateau's. Wij nemen de toeristische weg naar Entre-Deux-Mers. Vele wijnvelden trekken aan ons voorbij en in Guillac halen we een stempel. Na 30 km komen we in Cadillac, een heel pittoresk dorpje met een prachtige kerk. Ik neem even de tijd voor een bezinning samen met Geert, hier halen we ook nog een stempel voor onze verzameling. Hoe verder we rijden hoe meer het landschap veranderd. We komen nu in de streek van de Landes. Hier komen we in een bosrijk gebied. Wanneer we rond 12.30 u. in Landiras aankomen is het tijd om iets te nuttigen, het Frans brood met beleg smaakt heerlijk, nog een lekkere cola en klaar is kees. Kilometers aan een stuk op relatief vlakke wegen rijden we door bossen en een landschap dat doet denken aan de Hoge Venen. Geert is al enkele dagen niet in orde, een lichte verkoudheid, ook Luc geraakt er niet vanaf. In een plaatselijke apotheek voorzien ze zich van de nodige spray's en pillen. Rond 16.00 u. komen we aan in Moustey, een klein dorpje. Aan de kerk is een gite, en een heel vriendelijke dame komt ons verwelkomen, laat ons de kamer zien en trakteert ons ook nog op een biertje met chips. De kamers zouden zo uit een sprookje kunnen komen, er wordt nog een bed bijgeplaatst en we kunnen slapen. Voor 20€ per persoon en 5€ voor  een uitgebreid ontbijt is dat dik in orde. Onze gastvrouw stelt zelf voor om in het restaurant voor ons te reserveren. Hoe gedienstig de mensen hier zijn is ongelooflijk, we krijgen van haar zelfs de hele geschiedenis van het dorp te horen. Hier voor de kerk staat ook een steen die aanduid dat het van hieruit nog 1000 km tot Compostela is.
PS. Ik ben vandaag zonder veel erg tegen de vlakte gegaan, het kan gebeuren.

Dag 12 - donderdag 17 mei - Aubeterre-sur-dronne - Vignonet - 72 km

Aan alle mensen eerst en vooral een zalige hoogdag gewenst, ook hier in Frankrijk wordt dit gevierd met als gevolg dat er na twaalf uur geen levende ziel meer te bespeuren valt op de straten.

Maar eerst terug naar de orde van de dag. Na de 120 km zware dag van gisteren besluiten we om een uurtje later te vertrekken we kunnen toch maar om 9.00 uur ontbijten, Nederlanders slapen zich graag uit. Ik en lang slapen dat gaat echt niet samen en daarom trek ik er al vroeg op uit om het dorp wat te verkennen. Aubeterre-sur Dronne is een prachtig dorp, het behoord tot de 100 mooiste dorpen van Frankrijk, en wie zijn wij om dat tegen te spreken. Als ik terug kom zijn Luc, Geert en Theo klaar om een nieuwe dag aan te vatten. Zowat elke morgen is hetzelfde ritueel, douchen, tassen inladen, alles naar beneden brengen en daarna de tassen aan de fietsen hangen en dan zijn we al moe voor we nog maar één meter gereden hebben (grapje). De dag begint zoals gewoonlijk met klimmen en dalen, soms heel pittig en lang maar dat zijn we ondertussen gewoon en ook gelijk gisteren rijden we weerom door een prachtige streek; Het enige verschil met gisteren is dat we door een meer bosrijk gebied komen; Ook meer en meer buizerds vergezellen ons vanuit de lucht op onze tocht. Het is prachtig om zien hoe zij geruisloos, gedragen door de wind, wachten om zich op hun prooi te storten. Wij zijn nu in de streek van de Dordogne-Perigord, beter bekend als de foi-Grasstreek. Rond 12 uur houden we halt in Saint- Aulaye, geen levende ziel te bespeuren en de enige beschutte plaats tegen zon en wind is een bushokje, hier laten we de stokbroden en charcuterie ons goed smaken. Na onze rustpauze richten we onze steven naar de bakermat van de wijn, namelijk Saint-Emilion. Na een tijdje zien we de eerste wijnvelden, het ene Chateau na het ander doemt op uit het niets, het valt echt op aan de huizen dat hier geld zit. Wanneer we Saint-Emilion binnenrijden lijkt het erop dat gans Frankrijk hier is samengekomen, het is echt op de koppen lopen. Heren in maatpak, chi-chi madammen die deze vier nederige pelgrims geen blik gunnen. Op een terras bestellen we iets om onze dorst te lessen, van de rekening vallen we bijna op ons gat, twee bieren 9€, een water 4.5€ en een glas witte wijn 5.20€, moest er nog zand zijn. Bij het vertrek spreken Luc en ik af om bromfietsgeluiden te maken wanneer we met onze fietsen vertrekken, bij al die harleygeluiden en de verbaasde blikken van de omstaanders komt Luc bijna niet meer bij van het lachen. We verlaten Saint-Emilion, de patroonheilige van de wijn en rijden nog 5 km om onze overnachtingsplaats te bereiken. Rond 16.00 uur arriveren we in Vignonet, bij een heel vriendelijk echtpaar. de dag zit er weer op, weer een dag dichter bij ons doel, en we genieten nu van een lekkere pizza en een heerlijk glas wijn. 

Dag 11 - woensdag 16 mei - Charroux - Aubeterre-sur-Dronne - 119.9 km

Ongelooflijk prachtige dag, zon van s'morgens tot de avond. Het is niet  de bedoeling jullie jaloers te maken, een troost voor jullie, hier is het s'morgens ook maar vier graden. We hebben vandaag een heel zware dag gehad, maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door de prachtige natuur. Ongelooflijke vergezichten, pittoreske dorpen, in sommige dorpen werd voor ons de klok honderden jaren teruggedraaid. In die kleine oude dorpjes is geen mens te zien, en het is er o zo stil, enkel het geluid van kwetterende vogels verstoord hier de rust. In een zo van die dorpjes hebben we ook gegeten, op het terras van een kleine auberge. Heel vriendelijke mensen hier, wat we hier meemaken is een verlengstuk van in Haasdonk, toeterende auto's die ons vanuit hun raampje toeroepen "allez'' en teken doen met hun duim omhoog, andere mensen beginnen spontaan te applaudisseren en roepen ''Bonne route'' om kippenvel van te krijgen. Na de middag halen we een stempel in Dirac, een stadje van het jaartal middeleeuwen. Toen we aan het gemeentehuis arriveerden kwam de burgemeester hemzelf ons begroeten, hij overhandigde ons ook de sleutel van de kerk om er een kijkje te nemen. Hij vertelde ons heel fier dat we een boom moesten bekijken van 500 jaar oud hier in zijn dorp in het midden van de weg. Onze dag was lang en het was niet gepland dat we na 120 km maar zouden aankomen. We werden verwacht in hotel De France, dat wordt uitgebaat door een vriendelijk Nederlands echtpaar. Moe maar voldaan hadden we nog enkel onze fietstassen te ontlasten en een lekker douche te nemen. We zitten hier  aan een heel gezellig pleintje en wanen ons in de Provence. Sorry mensen, volgers uit Haasdonk en omgeving dat het hier zo goed weer is, maar met ons vieren blazen we de warmte tot bij jullie.

Sorry

Door een fout van mij zijn de reacties verwijderd daarvoor exuses, bedankt allemaal voor jullie reacties.

Dag 10 - dinsdag 15 mei - Poitiers - Charroux - 69;6 km

stadhuis van Poitiers

Lekker geslapen in de jeugdherberg van Poitiers, het was er wel warm op de kamer met vier op een kleine ruimte maar daar klagen we niet over, een bed, douche, avondeten en ontbijt, meer moet dat niet zijn. We maken er vandaag een kalme dag van met allereerst een bezoek aan de oude stad van Poitiers, we bezoeken de kathedralen van Notre Dam en Saint-Pierre met hun prachtige glasramen. Op een rustige manier rijden we stad uit, het is heel goed uitkijken met de eenrichtingsstraten. Eens de stad uit is het aangenaam fietsen, het landschap vandaag is glooiend en de wind waait nu uit het zuid westen maar het is toch fris, wolken worden afgewisseld met  zon maar het blijft toch weer de ganse dag droog. We halen na de middag stempels in Novaillé-Maupertuis in een prachtige abdij en een fantastisch mooie kerk, de andere stempel halen we in onze stopplaats Charroux. Daar doen we een terrasje en drinken een lekker Guinnes, Luc houdt het bij koffie en gebak. De barman is een Engelsman, een echte grappige kerel, hij vertelt dat hier in het dorp 10% Engelsen wonen. Een behulpzame man van het toeristisch kantoor zorgt ervoor dat we bij hem kunnen slapen, het is een kamer in een oud herenhuis, zijn vrouw stelt zelfs voor om de was voor ons te doen, wat een luxe. Na een lekker douche trekken we er op uit op zoek naar en lekkere maaltijd. We zijn weer met ons gat in de boter gevallen.

Dag 9 - maandag 14 mei - Sainte-Catherine-De Feirbois - Poitiers - 92,8 km

Om 6.30 u. bed uit met een heel goed gevoel, alle vier komen we heel goed uitgeslapen aan het ontbijt. Wat een locatie, dat hadden we niet durven dromen. Twee mannen runnen deze b&b en we zijn echt in de watten gelegd. Deze morgen schijnt de zon in al zijn glorie, één groot detail, er is geen wind, en na de gebruikelijke inkopen beginnen onze wielen te rollen, steeds verder weg van jullie, maar geloof ons we komen zeker terug. Onderweg komen de verhalen uit onze jeugd naar boven. Blijkt dat Geert alleen niet in de Chiro is geweest, ik zet de toon met het lied "Onze bruine vendels marcheren" gevolgd door " O Heer d'avond is...." enz. Ook over onze kampen wordt vertelt en komt alles terug naar boven. We beleven weer opeens onze jeugd, Kemzeke, Oelegem en nog zovele andere kampplaatsen flitsen door mijn hoofd. Ook Geert haalt verhalen uit zijn jeugd naar boven. De kilometers schieten onder ons door, en voor we het weten zijn we in Chatellerault, daar halen we onze zoveelste stempel. Na ons middageten wordt ons parcours pittiger, deze morgen was het relatief vlak, maar nu zijn er weer pittige stukken bij. Ook af en toe liggen er wijnvelden  op onze weg. Wat we onderweg ook meer en meer tegenkomen zijn prachtige kastelen. Rond vier uur komen we aan in Poitiers, een prachtige stad, die we zeker morgen gaan bezoeken. Onze stempel hebben we al op zak en via de toeristische dienst trekken we naar een jeugdherberg enkele kilometers buiten de stad. De kamer is proper en met stapelbedden en we kunnen er ook genieten van avondeten en ontbijt. Het weer was prachtig, echt een heel mooie dag, we hebben ook voor het eerst iemand ontmoet uit Vlaanderen, iemand uit de beurt van Genk, een echte spraakwaterval en alleen op pad.

goeie morgen

Aan iedereen een prachtige week toegewenst op het werk of thuis aan alle vrienden en sympathisanten en familie

Dag 8 - Zondag 13 mei - Chateau-Renault - Sainte-Catherine-De fierbois - 90 km

Toen we deze morgen  onze kop uit de tent staken was het heel koud, amper vier graden, de tent van buiten goed nat maar binnen alles lekker droog. we konden niet snel genoeg vertrekken, misschien wel iets te vroeg. Bibberend van de kou vatten we onze tocht aan richting Tours. Even bij de bakker en de beenhouwer en op het marktplein een ontbijt genomen, uit de wind en in de zon. En weerom was de wind in onze rug maar we zouden liever de wind van voren hebben dan is het wat warmer. Beetje bij beetje verandert het landschap, de gele koolzaadvelden maken plaats voor kilometers wijnranken, de voorbode van de Loire. Na een tijdje rijden we Tours binnen en zoeken onze weg door drukke centrum, aan de kathedraal stoppen we op het plein en weer zijn onze noorderburen daar, maar ze hebben geen goed nieuws, een van de fietsen doet het niet meer. Ze hebben een dag platte rust, maar hun fiets kan morgen hersteld worden. Theo gaat met onze stempelboekjes in een bomvolle kerk, hier wordt nog echt meegebeden en gezongen maar dat houdt Theo niet tegen en zo fier als een gieter komt hij met de stempel uit de kathedraal. We vervolgen onze weg maar zijn niet zinnens er een lange dag van te maken want onze tenten moeten nog gedroogd worden. We eten in Montbazon en  nemen rustig onze tijd. Terug op weg rijden ons weer twee Nederlanders voorbij, een babbel, een vriendelijke groet en weg zijn zij. Het zoeken naar een slaapplaats levert niets op, alles gesloten of volzet, daar maar weer op weg naar een camping. Geen goed vooruitzicht met het weer en een koude nacht in het verschiet, maar Jacobus schiet ons ter hulp. We zien een bord B&B www.larumantiquechambresdhotes.com en Luc en Theo gaan vragen of er nog plaats is, en ja hoor twee vriendelijke mensen laten ons de kamers zien, ze rijden voor ons zelfs naar een ander dorp om voor ons eten klaar te maken, er zijn echt nog goede mensen op deze wereld.

Dag 7 - Zaterdag 12 mei - ,Chateaudun - Chateau-Renault - 84 Km

We vertrekken vandaag iets later dan gewoonlijk, voor mensen zoals wij die alle dagen de baan op zijn in weer en wind is het hard werken, voor jullie thuisblijvers zat er gisteren de week al op. Het is fris deze morgen maar de zon is van de partij, we rijden richting centrum en onze rechterzijde zien we het prachtige kasteel van Chateaudun opdoemen. Het oude gedeelte van de stad is echt prachtig, steile straatjes en het kost ons na enige kilometers bloed - zweet en tranen om aan de poort te staan. Nadat we enkele foto's hadden genomen laveert Geert ons ondersteunt door zijn GPS veilig door het drukke centrum, met een nieuwe stempel op zak.

Luc doet de was

Voor de mensen die zich afvragen waarom we steeds stempels verzamelen, wel dit is omdat we op het einde onze tocht moeten kunnen bewijzen. Kilometer na kilometer rijden we op rustige banen, en om 12.30 u arriveren we in Vendome, het is al gans de dag prachtig weer, enkel de wind waait hard maar voor ons uit de goede hoek. Op het mooie marktplein met zijn uitnodigende terrasjes is het fijn vertoeven. Onze picknick wordt aangesproken, de koffie laten we achterwege wegens te duur en we grijpen terug naar ons vertrouwde merk van bier, een goeie Pelfort bruin. Met al 50 km op de teller en met de wind in de rug, peddelen we rustig verder. Vandaag wordt er onder elkaar rustig gebabbeld over het thuisfront, leuke verhalen over legerdienst en schooltijd worden op veel gelach onthaald. We beginnen na  80 km uit te kijken naar een rustplaats voor de nacht. We komen aan in Chateau-Renault, we zitten op een terras van een hotel en de prijs is zeer aanlokkelijk maar besluiten toch de goede raad van onze Nederlandse vrienden uit Eindhoven op te volgen en zoeken verder. Na enkele kilometers belanden we op een Camping Communal, het is er zeer proper en we besluiten ons tentje op te zetten. Het is er zeer druk - er staan geen tenten. Achter onze tent kabbelt een rivier stroom afwaarts. De tent opzetten is kinderspel geworden en snel geklaard. Geert onze duivel doet al geeft onze fietsen een flinke olie beurt, terwijl Luc zich bezig houdt met de I- phone, Theo wordt met de dag beter, zelfs al enkele tiental kilometers op kop rijden is geen probleem meer. Na de was en de plas en goede douche gaan we op zoek naar wat eten.

dag 6 - vrijdag 11 mei 108 Km Van Conde sur Vesgre tot Chateaudun

een oude wasplaats

Onze eerste nacht in de tent zit er op, iedereen heeft redelijk goed geslapen, wat een leven pelgrim zijn, s' morgens in de natuur te worden gewekt door een koor van een tiental vogels. Eerst de tent afbreken en daarna een lekkere douche en ontbijten in de buiten lucht, en weg zijn wij.
En zoals alle andere dagen begint het weer te regenen, en nog geen klein beetje. Tot Maintenon waar we onze eerste koffie halen heeft het ononderbroken geregend. Af en toe een opklaring en dan is het zalig genieten met 22 graden. Maar de ene bui volgt de andere op. Een geluk de wind is gekeerd en we hebben hem soms pal in de rug. Op de middag zijn we in Chartres, daar bezoeken we de kathedraal en halen onze stempel, we moeten ons wel haasten want meneer moet gaan eten, voor de rest is Chartres een mooie stad, maar de laatste klim naar de kathedraal was heel pittig 20%.

kilometers koolzaadvelden

Eens buiten de drukke stad zijn de wegen bijna voor ons alleen, gans de middag rijden we tussen gele velden koolzaad, in de dorpen geurt de blauwe regen, één geuren palet. Aan een riviertje zien we drie bevers rustig rond zwemmen. De dorpen waar we passeren worden steeds pittoresker nu we de grauwe steden rond Parijs verlaten hebben. We vliegen vooruit en willen overnachten in Bonneval, maar daar is geen plaats meer in de herberg, jammer want het is een heel prachtig dorp. De behulpzame café baas regelt voor ons een hotel in Chateaudun, voor heel weinig geld krijgen we een hotel in de plaats. Met de jongens alles goed. Luc is nog herstellende van een verkoudheid, Theo zijn banden staan eindelijk op spanning en kan eindelijk volgen en Geert die volgt of leidt meestal ons peloton van vier, en ik, ik trap maar mee. Vandaag 108 Km gedaan. We moeten wat minder gaan doen, want anders zijn we te vlug ter plaatse.

Kippevel

Beste volgers, jullie bezorgen ons na zondag het ene kippevelmoment na het andere, we zitten hier te lezen met de tranen in ons ogen, ik hoop dat ik morgen weer een verslagje kan schrijven.
Voor foto's dat moeten we nog wat leren

Duizendmaal bedankt

Dag 5 - donderdag 10 mei - St-Genevieve - Condé-sur-Vesgre

Over het hotel heb ik al in een vorig verhaal vertelt dus gaan we verder met de orde van de dag, Geert zorgt elke ochtend dat de kettingen goed gesmeerd zijn, iedere morgen ook hetzelfde ritueel, bagage op de fietsen hangen en alles nog eens doornemen waar de plaatsen zijn waar we kunnen overnachten alles naargelang de vorm.
Nadat we voldoende drank hadden ingeslagen begonnen we eraan en na een kleine afdaling was het achter de eerste bocht al prijs, een joekel van een bult,20%, tegen 7 per uur naar boven en wat eens moest gebeuren gebeurde, mijn ketting brak, ik wist niet dat ik zoveel macht had, ons samenhorigheidsgevoel kwam boven en na 20 min had onze Geert de klus al geklaard.
Vandaag is het heel zwoel en zweterig en af en toe valt er wat lichte regen, toch besluiten we om er ons wat luchter op te zetten, het is een prachtig gezicht ons allemaal in een keurslagersuitrusting te zien rijden.
Het parcours vandaag is heel zwaar, lange beklimmingen wisselen af met heel korte afdalingen, daardoor op de middag ook door de pech maar 40 km afgelegd, op de middag zien we ook ons Nederlands koppel terug arriveren, heel toffe mensen uit Eindhoven, we eten in Vigny.
Vol goeie moed beginnen we aan het tweede deel van de dag, Theo krijgt het heel moeilijk met het naar boven rijden, de beklimmingen zijn dan ook lang en zwaar, gemiddeld 8% maar we slaan er ons door, de strakke wind maakt het extra moeilijk.
Op een bepaald moment haken Luc en Ik bijna in elkaar een valpartij kan maar op het nippertje vermeden worden, we halen ook nog een stempel in Amouville-les- mante, en ook net als gisteren staat er 96 km op de teller, we vinden voor de eerste keer een camping, en ook voor de eerste keer worden de tentjes bovengehaald, na een half uur staat alles recht dank zij de goeie raad van Gunther (kleine Coppi).
Onze campingbaas heeft ons zojuist frietjes met worst gebracht, we kunnen er weer goed tegen.
Beste mensen, bedankt voor jullie massale steun, dat doet echt deugd aan een mensenhart;
PS de baarden van Luc en Geert beginnen al goed te groeien, en vandaag gaan we met een dag uitstel Geert zijn 50ste verjaardag vieren.
Lang mag hij leven

Dag 4 - woensdag 9 mei - Noyon - St-Genevieve - 96,5 km

Voorgaande nacht alle vier fantastisch geslapen, deze morgen opgestaan met een ode aan onze jarige Geert, onze benjamin wordt 50 jaar, hij was wel verrast met de geschenkjes van thuis en van ons, en wat ons daarna te wachten stond was gewoonweg super, wat een ontbijt, onze gastvrouw had er haar werk van gemaakt, het begon met een fruitsla, tussendoor de gewone dingen, koffie enz. en als toetje slagroom met caramel, er zijn veel pelgrims die het met heel wat minder moeten doen en dat allemaal voor de luttele prijs van 100 euro voor 4 personen.
De dag begon zoals gisteren, nat dus maar je voelt dat de temperaturen de hoogte ingaan, na 20 km in Compiegne eten ingeslagen en op de wekelijkse markt eten ingeslagen op de wekelijkse markt met vele artisanale producten, even tot het marktplein gereden om een groet te brengen aan Jeanne D'Arc en een stempel te halen.
Rond de middag arriveren we in Estree St-Denis, in een plaatselijk café eten we ons buikje vol, nadat Geert al zijn mails van zijn fans had doorgenomen en Luc zijn klanten had gemaild trokken we richting Clermont, daar op een terras in de zon en een lekker bruine Pelfort, gewoonweg zalig.
Ondertussen keken we uit waar we eventueel konden overnachten, nu onze dorst gelest was konden we met volle moed weer de baan op maar viel dat tegen, de ene zware klim na de andere met af en toe een lekkere afdaling en tussendoor genieten van de fantastische natuur die Onze Lieve Heer heeft geschapen.
Na 96,5 km komen we aan in St-Genevieve en zoeken we een slaapplaats, dat valt wel tegen, de enkele verblijven zijn al volzet en uiteindelijk vinden we nog iets boven een pizzeria voor een schappelijke prijs, vooral Theo is blij met deze halte, zijn bobijn is echt op, ook voor ons was het welletjes, genoeg is genoeg.
We gaan nu Geert zijn verjaardag vieren want 50 jaar wordt je maar eenmaal in je hele leven, Geert schol, drinken jullie er thuis maar een op zijn gezondheid.

Bedankt voor alle mensen die gereageerd hebben op deze blog, het is onmogelijk om deze allemaal te beantwoorden, als we eens veel tijd hebben zal ik daar wel op reageren.

Dag 3 - dinsdag 8 mei - Cambrai-Noyon - 107 km

Na een heel goede nacht en lekker ontbijt op zijn Frans laden we onze fietsen om de derde dag aan te vatten.
Dreigende wolken beloven voor vandaag niet veel goeds en wanner we vertrekkensklaar staan vallen de eerste regendruppels, het parcours vandaag begint heel zwaar en er zijn wel echte kuitenbijters bij, Geert en Luc trekken vandaag de kar, die mannen hebben vandaag superbenen, Theo en ik volgen ons eigen tempo en na de klim keert Theo vlotjes terug in de afdaling, karakterkop, ook onze Nederlandse vrienden uit Gouda (echte kaaskoppen dus) zijn ons ook weer komen vervoegen .
Het stopt niet met regenen en met momenten valt het er wel netjes uit, een pelgrim moet alles eens meegemaakt hebben, spijtig van de regen want de natuur is prachtig, tientallen velden met koolzaad kleuren de natuur geel, zover we kunnen kijken.
Na 30 km bereiken we de monding van de schelde, daar gaan we een kijkje nemen, we zien het water echt opborrelen, dat zo een klein stilstaand beekje zo'n rivier kan worden.
Bij het naderen van St-Quentin klaart het uit en net zoals de dag ervoor  kunnen we genieten van een heerlijk zonnetje om onze boterhammetjes op te eten, het is stil op het mooie marktplein, alles is gesloten want het is vandaag de herdenking van de wapenstilstand van de tweede wereldoorlog
Na het eten rijden we verder naar de volgende duivenlosplaats Noyon, het regent niet meer en dat vinden wij niet erg en dan komen we aan in Noyon na 96 km, prachtige kerk maar buitenaf niet onderhouden, binnenin daarentegen wel, na een stempel vragen we voor een slaapplaats, de man stuurt ons door naar een klooster vijf kilometer verderop, daar aangekomen blijkt dat er van daar te slapen niets in huis kan komen, we mogen wel onze tent op zetten maar na een halve dag regen zien we dat echt niet zitten en besluiten we terug naar het duivendorp Noyon te trekken, daar vinden we als logies een oud herenhuis, heel vriendelijke mensen die ons hartelijk ontvangen, tonen ons de kamer en voor 100 euro met ontbijt erbij is het zaakje geklonken, door onze beenhouwersreis naar het klooster komt de teller op 107 km te staan.

Dag 2 - maandag 7 mei - Onkerzele-Cambrai - 121 km

Na een een niet zo beste nacht op ons logeeradres genieten we toch van een heerlijk ontbijt bereid door onze gastvrouw, we hebben een prachtig vergezicht op de Vlaamse Ardennen;

Om 8.30 u. iets later dan gepland trekken we richting Geraardsbergen waar we onze inkopen doen voor de rest van de dag.

Vanmorgen was het heel fris, de zon was af en toe wel aanwezig maar het mag toch wel wat zachter worden voor de tijd van het jaar, kilometers fietsen we aan een gezapig tempo richting France, via Lessine en Ath komen we rond de middag in Doornik aan, in de kathedraal vragen we een stempel, deze van buitenuit prachtige kerk staat volledig in de steigers, ook binnenin is het één bouwwerf, het ronde glasraam is gewoonweg prachtig.

De zon is van de partij en op een terrasje en uit de wind is het heerlijk toeven met zicht op het kanaal, we spreken onze boterhammetjes aan en na twee koffie's (jawel koffie) zetten we onze tocht verder richting zuiden,

met de wind al de ganse dag op kop en het aantal oplopende kilometers wordt het echt afzien.
Nadat we ongemerkt Frankrijk zijn binnengereden stoppen we aan een brasserie om een lekkere Chimay blauw naar binnen te kieperen.
Het is in het laatste uur echt vechten tegen de wind en de vermoeidheid, en eindelijk na 121 km bereiken we Cambrai, na een lekkere douche en een heerlijk bord spaghetti zoeken we terug ons hotel op voor een deugddoende nachtrust, Slaapwel !

Dag 1 - Zondag 6 mei - 82 km

4.30 u. bed uit en echt tot het besef gekomen van nu gaat het echt beginnen, naar de bakker en om half acht vallen de kinderen binnen voor een gezamenlijk ontbijt, om 8.35 u. afscheid thuis van vrouw en kinderen, ik probeer mij sterk te houden maar de eerste waterlanders treden buiten hun oevers en het zullen niets de laatsten zijn.
Geert, altijd een vroege vogel staat al klaar en we rijden richting Haasdonk kerk, daar staat Noella ons op te wachten, Luc is de kou ontvlucht in de kerk, onze fietsen nemen we mee vooraan in de kerk, de pastoor heet ons welkom en ook Theo komt als laatste ons vervoegen, we zijn compleet, de mis begint met een valse noot, de wagens op het Dorpsplein moeten verzet worden, bij het voorlezen van de eerste tekst zie ik dat de kerk aardig is volgelopen.  De mis verloopt rimpelloos en na de fietszegening barst er een spontaan applaus los, het eerste kippenvelmoment is een feit, mensen komen ons een fijne tocht toewensen, ze blijven maar komen en met de fiets in de hand verlaten we de kerk, bij het buitenkomen begint de fanfare er op los te spelen, niet te geloven zoveel volk, een erehaag van mensen, handen schudden, kusjes geven, tranen, gewoon overweldigend, we komen handen tekort.
Sorry, wanneer ik mensen vergeten ben in al dat gewoel ik kan alleen maar dank u wel zeggen.
En dan is het zover, onder luid applaus verlaten we het Dorpsplein, het wordt stil de tocht is begonnen, alle vier sterk onder de indruk rijden we richting Temse, Dendermonde en dan rijden we gans de verdere weg langs de dender, mooie paadjes en heel rustig, zo arriveren we in Onkerzele, de eerste stop op onze tocht B&B Lekkerbly
Onze Lieve Heer heeft ons op deze eerste dag gezegend met een droge dag, zelfs de zon kwam even piepen.
De kop is er af, mensen van Haasdonk, familie, vrienden en sympathisanten, bedankt, jullie hebben ons één groot kippenvel moment bezorgd, dank U allemaal het was gewoon super, ook bedank ik de mensen die ons iets toegestopt hebben, dat was echt niet nodig.